De haat-liefdeverhouding genaamd technologie

23-04-2020

We hebben het woord Corona misschien al veel te vaak gehoord de afgelopen dagen, maar toch zou ik deze situatie willen gebruiken voor mijn blog. We leven in gekke tijden. Tijden waarin fake news als een lopend vuurtje WhatsApp over gaan en waarin iedereen plotseling al het fysiek contact los moet laten.

Het staat nog duidelijk op mijn netvlies, de tijden vóór de crisis. Vaak zag ik artikelen voorbijkomen met koppen als ‘Steeds meer eenzaamheid onder jongeren’ en ‘Slaapproblemen bij mensen door overmatig gebruik smartphone’. Er ontstonden groepen mensen in de samenleving die beweerden dat ‘de technologie veel te hard ging’ en dat ‘de huidige jongere generatie verpest is door smartphones’. Vanuit een volwassen oogpunt was ik het daar misschien wel mee eens. Ik moest zelf ook minder op mijn telefoon zitten en ook wat meer fysiek contact opzoeken. Tegelijkertijd schrok ik dan van die gedachtes. Ik ben toch ook jong? En technologie is toch eigenlijk hartstikke gaaf?

Dat laatste is zeker waar. Ik vind technologie hartstikke gaaf! Ik ben opgegroeid met zo’n dikke Windows 98 computer. Spelletjes zoals patience en de flipperkast roepen nostalgische gedachtes bij me op. Naarmate ik ouder werd kwamen de mobieltjes en nog later de smartphones. Tijdens mijn opleiding was mijn laptop mijn beste vriend. En als deze kapot ging op de dag van een deadline dan vervloekte ik alles en iedereen op de wereld. Eigenlijk ben ik dus vanaf mijn geboorte al bezig met computers en telefoons. Dit is ook duidelijk terug te zien in mijn werk. Soms verbazen collega’s van andere generaties zich erover hoe snel ik een document kan opmaken of hoe ik net dat handige trucje weet om dingen anders in te stellen. Nee, ik ben geen vormgever en al zeker geen ICT’er. Ik ben alleen wel, net zoals al mijn leeftijdsgenoten, opgegroeid met de technologie van vandaag.

Hoewel ik supertrots ben op het feit dat ik hier goed mee kan werken, zie ik ook wel dat wij als jongere generatie erdoor opgeslokt kunnen worden. We zien soms niet meer in wat alle speciale gebeurtenissen in het leven betekenen. En tóch is het belangrijk om daarbij stil te blijven staan, om de waarde te zien van de momenten die je samen met familie of vrienden doorbrengt. Door het coronavirus gaat dit nu helaas wat minder makkelijk. Je kunt niet even uit eten, op bezoek bij opa en oma of met je vrienden op stap. Het is een tijd waarin we fysiek van elkaar worden losgetrokken. Daar waar de technologie in de pre-coronatijd misschien soms een bedreiging voor je sociale contacten vormde, is het nu juist zo fijn dat onze technologische ontwikkelingen zo ver vooruit zijn gegaan. Meer dan ooit zie je dat mensen virtueel bij elkaar komen. Zo ontdekken mensen hoe ze moeten videobellen tijdens het thuiswerken, worden er oude tablets gedoneerd aan verzorgingshuizen zodat we opa en oma toch kunnen zien, geeft een DJ in Breda een grote show in een appartementencomplex en staan studenten op om ouders uit de brand te helpen met kinderen die thuis zitten. Ik heb me nog nooit zo verbonden gevoeld met de rest van de wereld en dat is volgens mij de kern van communicatie.

Technologie is zo slecht nog niet, toch?
Juliette Lensen, Trainee communicatieadviseur