Ik vind dat we niet zo veel moeten vinden

26-02-2021

Ik zit inmiddels al een tijdje bij de gemeente Eindhoven. Of ja, ik zit vooral thuis natuurlijk, toevalligerwijs ook in Eindhoven, maar ik werk in elk geval in opdracht van de gemeente Eindhoven; op de afdeling veiligheid. En zoals je weet, gebeurt daar de laatste tijd het een en het ander.

Manifestaties in Eindhoven

Het laatste jaar komen er speciaal veel manifestaties voorbij. Viruswaanzin, Kick Out Zwarte Piet, Pegida, Save the Children. En eerder natuurlijk: de boeren. Je zou het in de stofwolken van een geplunderd en gesloopt stationsgebouw bijna vergeten, maar die waren er een tijdje geleden óók nog.

Het probleem van genuanceerde meningen

Nu heb ik ook meningen, over dingen, over mensen, over beleid, maar geen van allen extreem of uitgesproken genoeg om op een druilerige dag (let maar eens op: het zijn vaak druilerige dagen) met een spandoek op het Stadhuisplein te staan. Dat is het probleem van genuanceerde meningen: je gaat er de straat niet mee op. ”De klimaatcrisis is een probleem en ik wil zelf stappen zetten om het beter te doen, maar vind ook dat bedrijven meer moeten doen om bij te dragen aan de energiedoelen”, staat nu eenmaal niet lekker op een spandoek. “Ik vind dieren eten wél natuurlijk, maar de bio-industrie niet en vind dat we allemaal een beetje moeten matigen, zonder dat we allemaal vegan moeten” ook niet. En als je dan het nieuws volgt, naar talkshows kijkt en op sociale media scrolt, voel je je met je genuanceerde mening al gauw een uitzondering.

Laat stáán dat je überhaupt geen mening hebt over een onderwerp. Dat je je zowel in de voors als in de tegens kunt vinden, geen idee hebt waar het over gaat, of het gewoon nog niet weet. Of - al helemaal onmogelijk- dat je van mening verandert door voortschrijdend inzicht! Dát is pas gênant! Vind gewoon eens iets en blijf erbij!

Relativeren en écht in verbinding staan

Nou ja… ben ik nu een blog aan het schrijven waarin ik héél erg vind dat we niet zo veel moeten vinden? Volgens mij wel hè? Ik wil maar zeggen: je doet het áltijd niet-goed voor iemand, maar vaker doe je het OK voor de grootste groep.

En précies dat is ook iets waar ik me als communicatieadviseur in de overheidswereld bewust van moet blijven. Dat drie giftige reacties op een Facebookpost niet de mening vertegenwoordigen van de meeste inwoners. Dat er ook groepen, meningen, mensen zijn die we niet in beeld hebben. Die we niet horen. Omdat zij ons wellicht niet zo goed weten te vinden. Of omdat mensen met een niet-hele uitgesproken mening ook geen drempels over gaan om die te laten horen. Dus is het aan ons om die breedte wel op te zoeken, die drempels te verlagen. In verbinding, écht in verbinding te staan.

… Maar wacht

Tot slot: ik zou geen genuanceerde mening hebben als ik ook niet de keerzijde daarvan benadruk. Want de mensen die ons wél weten te vinden, gaan die drempels over met een reden. Ik heb het over de mensen die komen inspreken, die zich aansluiten bij een wijkraad of die een brief schrijven naar een wethouder. Omdat het ze erg hoog zit, ze het niet langer meer volhouden of omdat ze het simpelweg heel erg belangrijk vinden. Die mensen zijn bevlogen, betrokken, hebben hart voor hun zaak en zoeken de gemeente actief op. Allemaal in de vrije uurtjes. Daar moeten we naar blijven luisteren. En ik vind dat ómdat zij drempels over zijn gegaan, hun mening soms ook best wat meer gewicht mag krijgen. Denk ik.

Zoals je leest: ik ben er nog niet helemaal uit. Gelukkig heb ik daar net voor gepleit. Ik wéét het dus even niet, wat vind jij?

Ik wil maar zeggen: je doet het áltijd niet-goed voor iemand, maar vaker doe je het OK voor de grootste groep.
Jacky Rooijakkers, communicatieadviseur